Poem: Guri / గురి

 గురి

శికారి ఎత్తిన విల్లు

వేసిన గుండెలో జల్లు

తీవ్రమైన కళ్ళతో

గురి పెట్టిన రెండు జింకలు

అడవిలో నెమ్మదిగా చప్పుడ్లు

గాలిలో ఊగే ఆకులు

చెరువులో తాగిన నీళ్ళు

ప్రమాదం ఎరుగని రెండు జింకలు

వేట సమయంలో కలిసినవి

శికారి-గురి విధులు

కొరిని హరించే నరులు

అమాయకత్వంతో జీవించే జంతువులు

తేజముతో ఎగిరిన బాణం

గురి తగిలిన జింక గుండెలు

జింకను హరించిన శికారి

పై, విధి ఏ విధముగా పెట్టింది గురి?

Guri

Shikari etthina villu

Vesina gundelo jallu

Teevramaina kallatho

Guri pettina rendu jinkalu

Adavilo nemmadiga chappudlu

Gaalilo ooge aakulu

Cheruvulo thaagina neellu

Pramadam erugani rendu jinkalu

Veta samayamlo kalisinavi

Shikari-guri vidhulu

Korini harinche narulu

Amayakathvatho jeevinche jantuvulu

Tejamutho egirina baanam

Guri tagilina jinka gundelu

Jinkanu harinchina shikari

Pai, vidhi ye vidhamuga pettindi guri?

My notes:

In this poem, I tried to explore the primal connection between hunter and prey, drawing a poetic contrast between their roles in the cycle of life. 

In the first stanza I tried to capture the hunter’s adrenaline-filled thrill (jallu)as he raises his bow, his focus sharp and unyielding. 

The second stanza shifts to the deer’s serene and oblivious existence, symbolizing innocence in nature. The juxtaposition of these two worlds I hope, sets the stage for the collision that defines the hunt.

The third stanza questions the morality of the hunt, contrasting the predator’s deliberate act of taking life with the unassuming purity of the prey. 

The final stanza reflects on the idea of fate (vidhi), raising a deeper philosophical question: while the hunter sets his aim on the deer, has fate, in turn, aimed at him? 

With this poem I hope to gently critique human actions while honoring nature’s balance, leaving us with a sense of human accountability and introspection.

Translation (kind loses the punch?)

Target

The hunter raised his bow,

A shower rained upon the heart.

With piercing eyes so intense,

Two deer stood fixed in his sights.

Soft rustles echoed in the forest,

Leaves swayed gently in the air.

By the pond, they sipped their fill,

Unaware of lurking danger.

In the moment of the hunt,

Hunter and target met their fate—

One, a taker of flesh and life,

The other, a soul of innocence.

The arrow soared with blazing speed,

Struck true into the beating heart.

The hunter took the fallen deer—

But tell me, what was fate’s true target?